Zo dadelijk ben ik er weer vandoor, richting het Hypnose Instituut Nederland. Het belooft een spannende dag te worden voor een aantal, want zij hebben vandaag examen. Ik ga daarbij helpen. Nu ga ik daar naar toe om te assisteren bij de examens en dat zette mij wel meteen tot denken vanochtend. Het zette mij terug in de tijd en het gevoel hoe lastig ik het eigenlijk zelf vond om het examen te gaan doen.
De stof zat er absoluut helemaal in, en ik had het prima onder de knie. De technieken die had ik al zo vaak toegepast bij anderen en ook echt al zoveel anderen kunnen helpen met de meest mooie resultaten. Er was in principe geen enkele reden om daar zo zenuwachtig voor te zijn, ik had het mijzelf allemaal eigen gemaakt. Maar dan toch, dat ik in de auto stapte en onderweg voelde ik de spanning alleen maar toenemen van het examen dat eraan zat te komen. Weten dat je het gewoon echt kunt maar de zenuwen die gierden door mijn lijf.
Het voelde ook echt vreselijk, mijn hele lijf verkrampte, mijn maag was een grote baksteen en mijn gedachten gingen alle kanten op. En hoe ik ook mijn best deed, ik had er geen enkele controle over. En soms zakte het heel even weg, kortstondig dan wel, want met dezelfde heftigheid kwam het gewoon weer naar boven.
Op het moment dat ik het instituut binnen liep leek het even beter te gaan tot ik de rest van de examen kandidaten zag, die duidelijk zichtbaar de spanning ook met zich mee droegen. De gedachten of het wel zou lukken, hoe moeilijk zou het worden. Ook wel nieuwsgierig naar de vragen, terwijl we allang voor het grootste gedeelte wisten welke stof we gewoon moesten kennen en welke technieken er gewoon in moesten zitten.
Hoe goed de voorbereiding ook was, het maakte weinig uit, die spanning was overduidelijk zichtbaar en voelbaar in de ruimte. Gek is dan toch eigenlijk? En weet je, soms is spanning ook wel handig, een beetje spanning kan je juist helpen om goed te kunnen presteren maar dit was niet die spanning. Dit voelde gewoonweg ellendig.
En toen was daar het moment dat ik mij realiseerde dat ik absoluut niet in het nu zat. Dat wat ik voelde echt vanuit het verleden was. En zeker, het besef ook dat we dit hadden geleerd, dat patronen uit het verleden ineens op je afgevuurd kunnen worden. Dat dit elke keer terug kan komen. Toen het besef dat we 95% automatisch onbewust handelen. Duidelijke herkenning bij mij zelf van de kennis die ik inmiddels had opgedaan tijdens de opleiding.
Dat veranderde meteen mijn hele staat, en van spanning die niet te doen was ging ik naar een spanning die mij motiveerde, die mij inderdaad ging helpen presteren. Beetje bij beetje druppelde het zelfvertrouwen weer terug. Mijn spanning verdween als sneeuw voor de zon terwijl ik mijzelf gewoon zag staan met mijn certificaat.
Straks loop ik het instituut in en zal ik ongetwijfeld weer die spanning in de ruimte voelen, die spanning op de gezichten van anderen gaan zien en zeker dan het besef dat we dit eigenlijk bijna allemaal wel doen. Ik hoop dat ze ook allemaal dat stukje besef zullen voelen binnen druppelen en de woorden binnen komen die ik en ongetwijfeld ook zij hebben geleerd:
“Het is al gebeurd, je hebt het al gehaald, je hebt het al gedaan!”
Het beseffen dat de goede voorbereiding voldoende is om het gewoon te kunnen halen. Het beseffen dat wanneer je de woorden blijft herhalen dat het al gebeurd is, dat dit je gaat brengen waar je heen wilt.